Her şarkı belirli bir ölçüye oturur ve bu ölçü, vurguların nereye düşeceğini belirler. Vurgu yeri bilinmeden çalınan bir kalıp teknik olarak doğru ama karaktersiz duyulur.
Dört zamanlı ölçü en yaygın olanıdır; vurgu birinci ve üçüncü zamanlarda toplanır. Üç zamanlı ölçüde vurgu birinci zamandadır ve eşlik dönen bir duygu kazanır.
Bazı türlerde vurgu ikinci ve dördüncü zamana kaydırılır; bu kayma eşliğe esneklik verir. Bu kayma özellikle hareketli türlerde belirgindir.
Vurgu, şiddetle yapılır; daha derin süpürülen bir vuruş öne çıkar. Başlangıçta vurgular sayılarak bulunur; zamanla sayma yerini hisse bırakır. Söyleyerek çalışmak bu hissi hızla geliştirir; söz ile vurgu çoğu zaman örtüşür.
Ayakla tempo tutmak da yardımcı olur ama ayak, vuruşları değil ölçüyü takip eder. Ayak, ölçünün ana zamanlarını izler.
Metronom öbek başına kurulduğunda vurgu düzeni daha açık duyulur.
Aynı şarkı farklı vurgu düzenleriyle denendiğinde fark somut biçimde görülür. Karşılaştırma kayıt üzerinden yapılır.
Derslerimizde ölçü ve vurgu çalışması söyleyerek ve metronomla birlikte sürdürülür.